Gdy w 1941 r. Niemcy zaatakowały Związek Radziecki, na tyłach postępujących wojsk przystąpiono do masowego zabijania ludności Żydowskiej. Tym samym naziści przystąpili do realizacji planu, który nazwali „ostatecznym rozwiązaniem kwestii żydowskiej”. W niespełna sześć miesięcy grupy operacyjne policji bezpieczeństwa tzw. Einsatzgruppen i miejscowi kolaboranci zamordowali 700.000 ludzi. Żydów zabierano z miast i wsi, a potem masowo rozstrzeliwano w lasach. Zaledwiew ciągu dwóch dni w Babim Jarze na Ukrainie zamordowano ponad 33 000 Żydów z Kijowa. Masowe mordy dokonywane przez Einsatzgruppen okazały się mało wydajne. Dlatego w 1942 r. piętnastu wysokiej rangi niemieckich urzędników rządowych i oficerów SS spotkało się w Wannsee pod Berlinem, by omówić szczegóły planu systematycznego wymordowania wszystkich europejskich Żydów. Niebawem rozpoczęły się masowe deportacje. Pociągi pełne Żydów ze wszystkich okupowanych przez Niemcy krajów zaczęły przyjeżdżać do obozów zagłady.
W konsekwencji do końca wojny zamordowano prawie sześć milionów Żydów: mężczyzn, kobiet i dzieci. Ta ogromna, masowa zbrodnia ludobójstwa jest zazwyczaj określana mianem Holokaustu.  Innym słowem dla określenia ludobójstwa Żydów jest Szoa, oznaczające w języku hebrajskim całkowitą zagładę lub całkowite zniszczenie. Po wojnie niektórzy ocaleni z Zagłady Żydzi próbowali odbudować swoje życie w krajach, gdzie wcześniej mieszkali. Duża ich część opuściła jednak Europę i wyjechała do Stanów Zjednoczonych lub Palestyny, pozostającej wtedy pod zarządem brytyjskim.